Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła

Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła

ks. Guy Bognon sekretarz generalny Papieskiego Dzieła św. Piotra ApostołaZ ks. Guy Bognon PSS, sekretarzem generalnym Papieskiego Dzieła św. Piotra Apostoła, rozmawiał ks. Maciej Będziński, sekretarz krajowy PDRW i PDPA.

Jaka była Księdza droga do kapłaństwa?


Moi rodzice to chrześcijanie, zostałem ochrzczony jako dziecko. W parafii, do której uczęszczałem, przyjąłem Pierwszą Komunię św. w wieku 15 lat i bierzmowanie w wieku 16 lat. Następnie angażowałem się w różne ruchy i działania w parafii: chór młodzieżowy, grupę modlitewną, grupę ministrantów, a proboszcz powierzył mi nauczanie katechezy dzieci w wieku od 5 do 7 lat.
Ksiądz proboszcz był pasterzem całkowicie oddanym swojej misji. Elokwentny, umiał wyjaśniać słowo Boże, przykuwając uwagę słuchaczy. Bardzo dbał o edukację młodych, ale był surowy wobec nieodpowiednich zachowań, kładł nacisk na formację ludzką i intelektualną zakorzenioną w życiu duchowym. Ze stanowczością i łagodnością poprawiał nasze młodzieńcze błędy i kierował nasze spojrzenia ku doskonałości. Czuliśmy, że chce z nas stworzyć społeczeństwo i Kościół jutra. Bóg posługiwał się nim, aby wskazać nam drogę.
Zafascynowany jego przykładnym życiem, ubogim i oderwanym od ziemskich przywiązań, oraz jego miłością do misji, pomyślałem, aby podobnie jak on zostać kapłanem. Pragnienie to ożywiła lektura biografii św. Teresy od Dzieciątka Jezus, patronki misji. Porozmawiałem o tym z ks. proboszczem, który pomógł mi przygotować się do wstępnego testu do niższego seminarium. Przekroczyłem drzwi seminarium 24 września 1987 r. Po dwóch latach w tym seminarium przeszedłem do średniego seminarium, gdzie formacja trwała trzy lata. Następnie był rok propedeutyki, który daje wstęp do wyższego seminarium na dwuletni cykl filozoficzny i czteroletni cykl teologii. Pomiędzy tymi ostatnimi cyklami miałem rok stażu w niższym seminarium. Moja formacja w różnych seminariach trwała łącznie trzynaście lat. Przyjąłem święcenia kapłańskie 21 października 2000 roku.


Skąd zainteresowanie misjami?


Już w parafii zwracałem uwagę na duszpasterstwo powołań, jakie prowadził proboszcz, którego misyjny zapał nas fascynował.
Następnie, zaskoczony zachowaniem niektórych kolegów w seminarium, którzy nie wydawali się być przygotowani do wstąpienia do niego, pomyślałem, by zostać wychowawcą młodzieży i formatorem przyszłych kapłanów.
Roczny pobyt w seminarium propedeutycznym, zwany „Rokiem duchowości i rozeznania”, umocnił tę myśl, utwierdzając mnie jednocześnie w kontynuowaniu drogi do kapłaństwa.
Doszedłszy do cyklu filozofii, odkryłem wśród moich formatorów kapłanów sulpicjanów, których pedagogika i duchowość nas zachwycały. Dowiedziałem się, że całkowicie poświęcone Jezusowi Chrystusowi Najwyższemu Kapłanowi, Stowarzyszenie Prezbiterów św. Sulpicjusza, zrodzone z apostolatu Jean-Jacques’a Oliera (1608-1657), to stowarzyszenie księży diecezjalnych, których powołaniem jest służba przyszłym oraz aktualnym kapłanom. Troszczą się zatem o rozeznawanie powołań, formację początkową i stałą kapłanów lub spełniają inne posługi, ale zawsze z celem wychowywania do „życia wewnętrznego” i formowania „ducha apostolskiego”.
Mój roczny staż w niższym seminarium pomógł mi lepiej rozeznać powołanie. Wróciłem z niego zdecydowany, aby zostać kapłanem św. Sulpicjusza, przekonany, że znalazłem cel mojego kapłaństwa: przyczynić się do formowania kapłanów dla Kościoła powszechnego wszędzie tam, gdzie Pan mnie pośle, a zwłaszcza w krajach misyjnych, gdzie powołania są liczne i wymagają poważnej pracy rozeznania, aby ilość mogła iść w parze z jakością.
Opatrzność sprawiła, że data mojej pierwszej Eucharystii zbiegła się ze Światowym Dniem Misyjnym.


Na czym polega troska o rodzimych kapłanów na terenach misyjnych?


Troska o rodzimych kapłanów na terenach misyjnych jest uzasadniona celem, do którego od początku dążyła Joanna Bigard, założycielka Dzieła św. Piotra Apostoła. W raporcie na Kongres Eucharystyczny w Namur w 1902 r. tak o tym pisała: „To było w roku 1889, zrządzeniem Bożej Opatrzności, za które nigdy nie będę mogła wystarczająco podziękować Niebu, poświęciłem się wraz z moją matką wspieraniu formacji rodzimego duchowieństwa na misjach. Miałyśmy już bardzo szerokie relacje z misjonarzami. W tym czasie bp Cousin, biskup Nagasaki w Japonii, wyjawił swój głęboki smutek, że z braku środków był zmuszony, przy każdym rozpoczęciu roku w seminarium, do odrzucenia znacznej liczby wspaniałych powołań spośród rdzennych mieszkańców kraju. Ten list był promieniem światła dla naszych dusz. W ciągu godziny postanowiłyśmy zostać przybranymi matkami tych pobożnych młodych ludzi. Wkrótce otrzymałyśmy inne listy od biskupów misyjnych, potwierdzające, że wszędzie na misjach ten sam niedostatek hamował dzieło, tak niezbędne, tak zasadnicze, formacji rodzimego duchowieństwa” i dalej: „Pomnażać, poprzez modlitwę i jałmużnę, liczbę rodzimych kapłanów w krajach misyjnych”.
PDPA odpowiada zatem na jedną z najpilniejszych potrzeb dla ewangelizacji: edukacji i formacji rodzimego duchowieństwa. Lokalna wspólnota nigdy nie stałaby się w pełni Kościołem bez własnych biskupów, księży, zakonników i sióstr zakonnych, zdolnych bardziej niż ktokolwiek inny do docenienia bogactwa tradycji i głoszenia Ewangelii swoim braciom i siostrom w ich własnej kulturze w sposób sugestywny i skuteczny.
Także dzisiaj w krajach misyjnych jest wielu zdolnych młodych ludzi, którzy czują wezwanie do poświęcenia się Bogu, ale nie mogą tego zrealizować, nie tylko przez brak środków finansowych, ale także przez brak towarzyszenia i odpowiednich struktur dla duszpasterstwa powołaniowego.
W tym kontekście troska o rodzimych kapłanów oznacza: uwrażliwianie sumień na potrzebę formacji i edukacji rodzimych kapłanów i osób konsekrowanych, przyczynianie się przez modlitwę i pomoc finansową do wzrostu lokalnego duchowieństwa, jak i wspólnot zakonnych, szczególną troskę o formację misyjną młodzieży, aby zwiększyć liczbę powołań do życia kapłańskiego i konsekrowanego, dążenie do zaangażowania wszystkich świeckich Kościoła nie tylko we wspieranie formacji kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych, ale także w osobistą działalność misyjną.


Co konkretnie zatem możemy zrobić?


Przede wszystkim możemy się modlić o powołania, zamawiać Eucharystię, aby wesprzeć duchowieństwo. Warto też przypominać o możliwości adopcji kandydatów do kapłaństwa lub życia zakonnego przez grupę lub rodzinę, aby towarzyszyć mu dyskretnie i wspierać.
Warto też zaprosić każdego kapłana, każdego zakonnika i siostrę zakonną do zaangażowania się w duszpasterstwo powołań poprzez poważne towarzyszenie młodym ludziom, którzy czują Boże wezwanie. Kapłan czy osoba konsekrowana, którzy są obojętni na duszpasterstwo powołań, powinni postawić sobie pytanie o swoją tożsamość i posługę.


Jakie są według Księdza najważniejsze działania Papieskiego Dzieła św. Piotra Apostoła?


Wszystkie działania PDPA mają wspólny cel, jakim jest przyczynianie się do właściwej formacji kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych. Aktualnie ważne jest m.in. wspieranie, poprzez udzielenie subsydiów, seminariów w krajach misyjnych w Afryce, Azji, Oceanii i Ameryce Łacińskiej. Z jednej strony chodzi o roczne subsydia zwyczajne, które pomagają w utrzymaniu i codziennym funkcjonowaniu, a z drugiej strony o subsydia nadzwyczajne na budowę, rozbudowę, utrzymanie lub odnowienie infrastruktury (kaplica, internat, budynek administracyjny, sala wykładowa), zakup lub instalację materiałów do dobrego funkcjonowania instytucji (generator, kolektory słoneczne, narzędzia komputerowe, książki do biblioteki).
PDPA udziela też roczne subwencje zwyczajne dla nowicjatów na formację zakonników i sióstr zakonnych z rodzimych zgromadzeń.
Przekazuje też stypendia dla katolickich uniwersytetów lub instytutów na formację kapłanów, których konferencje episkopatów przeznaczają na formatorów w seminariach oraz stypendia dla zakonników i sióstr zakonnych na studia na katolickich uniwersytetach lub w instytutach w Afryce.
PDPA wspiera także programy szkoleń przeznaczone dla formatorów w seminariach. W niektórych krajach stało się tradycją, że taka sesja formacyjna organizowana jest co roku lub raz na dwa lata. PDPA wspiera finansowo organizację tych sesji, a jeśli to możliwe przedstawiciele PDPA uczestniczą w nich osobiście z konferencjami.

 

Jakie przesłanie ma Ksiądz dla Polski, gdzie jest jeszcze dużo kapłanów i wielu praktykujących katolików?


Duża liczba kapłanów i chrześcijan jest błogosławieństwem, za które trzeba dziękować Panu. Powołania kapłańskie i zakonne rozkwitają na gruncie żywej i dynamicznej wiary. We wspólnotach chrześcijańskich, w których każdy ochrzczony jest świadomy swojej odpowiedzialności za przekazywanie światu orędzia Chrystusa, powołania są liczne.
Niech Pan da nam siłę i wytrwałość w świadczeniu o wierze, a nasze modlitwy nieustannie wznoszą się ku Bogu, aby wszyscy ochrzczeni poczuli się współodpowiedzialni za zadanie głoszenia Chrystusa wszystkim narodom.

 

Fot. sulpiciens.fr

Misyjny Bukiet

AdoMis

Adoptuj misyjnych seminarzystów

KOPERTKA MISYJNEGO BUKIETU

KOSZULKA NA MISJE

MISYJNY KRZYŻYK DLA BIERZMOWANYCH